Debaty sejmoweVI Kadencja

Interpelacja w sprawie interpretacji przepisów prawnych regulujących przejmowanie przez dostawcę urządzeń energetycznych wykonywanych na koszt odbiorcy oraz sposobów egzekwowania przez inwestorów roszczeń finansowych od zakładów energetycznych

   Dnia 12 kwietnia 1999 roku Pan Bogdan Onufrzak, mieszkaniec Siedlec, zawarł umowę, oznaczoną numerem 60/99, z Zakładem Energetycznym Warszawa-Teren SA Rejon Energetyczny Siedlce odnośnie do przyłączenia instalacji do sieci elektroenergetycznych. Rejon Energetyczny nakazał mu jednak uprzednio opracować koncepcję zasilania w energię elektryczną.    Linię, wraz z innymi mieszkańcami ulicy Grzybowej w Siedlcach, Pan Onufrzak wybudował za własne fundusze. Takie bowiem rozwiązanie zaproponowano inwestorom w 1998 roku w Urzędzie Energetycznym w Siedlcach. Przy czym jednocześnie uwzględniono perspektywę zwrotu kosztów tej inwestycji przez Rejon. Zrealizowano ją 10 lipca 1998 roku.    Odnośnie do powyższej kwestii sporządzono dwie umowy: pierwszą o numerze 412/98 - o nieodpłatnym przekazaniu linii na majątek ZEW-T SA; drugą z umów - wspominaną umowę nr 60/99. Sporządzenie drugiej z umów było generowane faktem zmiany obowiązujących w tej materii przepisów prawnych i pierwsza z umów, jak twierdzi Pan Onufrzak, przestała obowiązywać.    Warunki realizacji przyłączenia instalacji do sieci elektroenergetycznych zostały określone w drugiej z umów, w paragrafach 2, 3 oraz 4, które pozwolę sobie poniżej zacytować.    ˝§ 2    1. Wnioskodawca zrealizował własnym kosztem i staraniem zadania określone w warunkach przyłączenia nr P/1877/97 i zobowiązuje się do przeniesienia odpłatnie własności wybudowanych przez siebie urządzeń elektroenergetycznych na majątek ZEW-T SA.    2. Strony niniejszej umowy zgadzają się, aby kwota opłaty za przyłączenie została określona jako równa rzeczywistym kosztom poniesionym przez Wnioskodawcę w zakresie określonym w warunkach nr P/1877/97 i stanowiła jednocześnie określenie kwoty należności za odpłatne przekazanie urządzeń.    § 3    1. Wysokość opłaty przyłączeniowej wynika z następujących kosztów: wykonania przyłącza, udziału w rozbudowie sieci, wykonania dokumentacji technicznej, prawnej i obsługi geodezyjnej.    2. Zgodnie z udokumentowanymi kosztami opłata za przyłączenie wynosi 593,85 zł.    § 4    1. Strony niniejszej umowy ustalają, że zaspokojenie wzajemnych roszczeń co do należności, o których mowa w § 2 i § 3 niniejszej umowy, nastąpi w trybie ich wzajemnego potrącenia stosownie do postanowień art. 498 K.c.    2. ZEW-T SA oświadcza, że dokona potrącenia wierzytelności z tytułu należnej od Wnioskodawcy opłaty za przyłączenie z wierzytelności Wnioskodawcy przysługującej mu w związku z odpłatnym przekazaniem na majątek ZEW-T SA urządzeń elektroenergetycznych.    3. Wnioskodawca oświadcza, że zgadza się na przyjęcie powyższego trybu rozliczeń.    4. ZEW-T SA uznaje opłatę za przyłączenie należną Wnioskodawcy za uiszczoną z chwilą przekazania przez Wnioskodawcę urządzeń na majątek ZEW-T SA w oparciu o ich bezusterkowy protokół odbioru technicznego i dowody PT, natomiast Wnioskodawca uznaje należną mu odpłatność z tytułu przekazanych urządzeń za uregulowaną z tą samą chwilą (tj. z chwilą przekazania urządzeń).    5. Wolą stron jest wywołanie skutku prawnego, o którym mowa w art. 498 § 2 K.c., tj. że obie wierzytelności umarzają się nawzajem w sposób całkowity, jako wierzytelności o jednakowej wysokości.˝    Jak więc widać, suma określona przez Rejon Energetyczny Siedlce opiewa na łączną kwotę 593,85 zł, zaś łączny, udokumentowany koszt budowy, który poniósł Pan Onufrzak, wyniósł 3824,97 zł - 300 zł opracowanie koncepcji zasilania; 200 zł opracowanie planu budowy linii; 3048,70 zł wykonanie linii; 276,27 zł koszt podłączenia do sieci. Dziś natomiast RE, mimo wcześniejszych deklaracji i zapisów w umowie, nie zamierza wywiązać się ze zobowiązań i wypłacić Panu Onufrzakowi pieniędzy za przejęcie wybudowanej przez niego linii, zasłaniając się przy tym przepisami z 1964 roku, a konkretnie zarządzeniem Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 24 sierpnia 1964 r. w sprawie przyłączenia do wspólnej sieci urządzeń do (...) (M.P. 1964, nr 6, poz. 286), o których notabene nie ma ani słowa w umowie, gdzie podano odpowiednie przepisy, które mają do niej właściwe zastosowanie.    W związku z tym pytam Pana Ministra.    1. Jakie przepisy mają zastosowanie do powyższej sytuacji? Czy ma tu zastosowanie Prawo energetyczne wraz z poszczególnymi aktami wykonawczymi, czy też zarządzenie przywoływane przez ZEW-T SA?    Powyżej przytaczam problem dotyczący Pana Onufrzaka, ale w rzeczywistości sytuacja ta znajduje odzwierciedlenie na terenie nie tylko Siedlec, ale i całej Polski.    2. Ponadto pytam: czy do tej konkretnej sytuacji - dot. Pana Onufrzaka - mają zastosowanie poniżej przywołane przeze mnie przepisy?    - w dniu 4 grudnia 1991 roku Trybunał Konstytucyjny wydał uchwałę - Dz.U. nr 161, poz. 507 - w sprawie wykładni art. 45 ust. 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej. Z treści tej uchwały wynika, iż stosunki między zakładami energetycznymi a odbiorcami energii, na koszt których wykonane zostały urządzenia i odcinki sieci w celu poboru energii, w zakresie własności przyłączonych urządzeń i rozliczenia poniesionych kosztów podlegają ocenie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego;    - w ocenie Sądu Antymonopolowego - wyrok z dnia 3 czerwca 1998 r., sygn. akt XVII Ama 12/98 - powyższa uchwała ma zastosowanie także po wejściu w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;    - idąc dalej - Sąd Antymonopolowy - w wyroku z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. akt XVII Ama 48/97 - stwierdził, iż istnieje konieczność uregulowania kwestii rozliczeń finansowych stron z tytułu przejęcia przez dostawcę urządzeń energetycznych, wykonanych na koszt odbiorcy, w drodze umowy cywilnoprawnej, a więc w oparciu o równorzędność stron i ekwiwalentność wzajemnych świadczeń.    3. Pytam więc Pana Ministra: jak się ma ten wyrok do zaistniałej sytuacji, dotyczącej pana Onufrzaka, któremu odmawia się wypłacenia należnych mu pieniędzy?    Sąd Antymonopolowy zwrócił przecież uwagę na fakt, iż przedsiębiorstwo energetyczne nie może wymagać, aby odbiorcy w sposób bezpośredni finansowali jego trwały majątek.    Ponadto zapytuję Pana Ministra:    4. Jakie przepisy odnoszą się do opisanej przeze mnie rzeczywistości? W jaki sposób pan Onufrzak ma dochodzić swoich praw i wyegzekwować od ZEW-T SA RE Siedlce zwrot kosztów poniesionych z tytułu wybudowania linii?    5. Czy jest to dopuszczalne, aby RE wysuwał swoje koszty na podstawie domniemanej nagromadzonej dokumentacji, niewspółmiernie niskie do rzeczywistych, udokumentowanych przez inwestora nakładów?    6. I wreszcie - jaka suma należy się panu Onufrzakowi od ZEW-T SA RE Siedlce za pobudowanie i przekazanie linii?    Poseł Zbigniew Dziewulski    Warszawa, dnia 24 listopada 2003 r.