Debaty sejmoweVI Kadencja

Interpelacja w sprawie krytycznej sytuacji fabryki Daewoo Motor Polska w Lublinie

   Szanowny Panie Ministrze! Zwracam się do pana w sprawie, której dramatyzm daleko przekracza problematykę zwykłej poselskiej interpelacji. W istocie więc skłonny byłbym nazwać kierowane do pana słowa nie tyle nawet interpelacją, ile wielkim wołaniem o pomoc w imieniu mieszkańców Lublina, w imieniu ziemi lubelskiej. Decyduje się bowiem ˝być albo nie być˝ wielkiego przedsięwzięcia, które było nadzieją Lubelszczyzny.    Gdy na początku minionej dekady lat dziewięćdziesiątych koreański koncern Daewoo instalował w Lublinie fabrykę samochodów dostawczych, wydawało się, że na wiele lat stwarza się wielka szansa dla naszego miasta i regionu.    Niestety, znane tarapaty, w jakie popadł koncern, zaczęły już w roku 1999 odbijać się coraz bardziej negatywnie także na położeniu lubelskiej wytwórni. Systematycznie zmniejszała ona produkcję, następowały kolejne zwolnienia pracowników.    Nie można przy tym powiedzieć, by w tej trudnej sytuacji na wysokości zadania stanął poprzedni rząd. Nie podjął on nawet próby działań mających na celu powstrzymanie degradacji lubelskiej fabryki. Uważam bowiem, a nie jestem w tym przekonaniu odosobniony, że istniała realna szansa przynajmniej na ograniczenie skali dramatu. Osobiście kilkakrotnie kierowałem pisma, zapytania i interpelacje poselskie zarówno do premiera Jerzego Buzka, jak i do wicepremiera, ministra gospodarki Janusza Steinhoffa oraz do bezpośrednio odpowiedzialnego w tej sprawie wiceministra Nowaka. Należałem też do inicjatorów spotkania grupy lubelskich posłów z wicepremierem Steinhoffem, wyłącznie w sprawie DMP.    Niestety, działania te nie dały żadnego rezultatu. Składano nam obietnice bez pokrycia. Sytuacja jest obecnie taka, że w najbliższym czasie pracę utraci 1100 pracowników fabryki, a jeśli nie uda się utrzymać produkcji samochodu dostawczego na minimalnym poziomie, to liczba ta powiększy się o kolejnych 570 osób. Ponadto od sierpnia br. pracownicy DMP nie otrzymują poborów. Nie muszę panu ministrowi uświadamiać, jakie dramaty ludzkie kryją się za tymi liczbami, jakim cieniem sytuacja firmy kładzie się na nastrojach w naszym mieście i regionie.    Poza społecznym aspektem przedstawianego przeze mnie dramatu nie można też nie podkreślić, że ostateczny upadek lubelskiej fabryki będzie ciosem w rozwój gospodarczy naszego regionu. Liczyliśmy na to, że firma ta będzie lokomotywą rozwojową dla Lubelszczyzny, a tymczasem to właśnie ona w sposób szczególnie bolesny ponosi konsekwencje ciężkiej i pogarszającej się sytuacji gospodarczej oraz indolencji poprzedniej ekipy rządowej.    6 września br. przedstawiciele poprzedniego jeszcze rządu zapowiedzieli w rozmowie z przedstawicielami DMP i ówczesnego wojewody lubelskiego podjęcie rozmów z koreańską firmą Hyundai, a wstępne zainteresowanie fabryką zadeklarowały jakoby firmy Peugeot i Toyota. Mam nadzieję, że rozmowy te będą kontynuowane. Pewne szanse i nadzieje stwarzają również rozmowy syndyka fabryki z firmą Polmot. Jednak trzeba sobie wyraźnie powiedzieć: bez zainteresowania i pomocy rządu polskiego, żadne z wymienionych przedsięwzięć się nie powiedzie.    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, bardzo gorąco apeluję do pana ministra o pomoc oraz osobiste zaangażowanie się w dzieło ratowania Daewoo Motor Lublin i proszę o pilną odpowiedź na następujące pytanie:    Jakiej pomocy może pan, jako szef resortu gospodarki, udzielić lubelskiej fabryce w tragicznej sytuacji, w jakiej się znalazła?    Poseł Grzegorz Kurczuk    Warszawa, dnia 7 listopada 2001 r.