Debaty sejmoweVI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie stosowania i interpretacji przepisów prawa karnego przez prokuraturę i sądy

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 15 listopada 1999 r. nr SPS-0202-2841/99 przekazujące interpelację posła Bogdana Lewandowskiego w sprawie stosowania i interpretacji przepisów prawa karnego przez prokuraturę i sądy - uprzejmie przedstawiam, co następuje.    W związku z publikacją prasową ˝Nietykalni - korupcja w wymiarze sprawiedliwości˝, zamieszczoną w ˝Gazecie Wyborczej - Gazeta Świąteczna˝ z dnia 13-14 listopada 1999 r. Prokuratura Apelacyjna w Gdańsku oraz Prokuratura Apelacyjna w Poznaniu zbadały akta spraw będących przedmiotem tego artykułu.    W dniu 23 listopada 1999 r. w Prokuraturze Krajowej w obecności prokuratora apelacyjnego w Gdańsku, prokuratora apelacyjnego w Poznaniu oraz badających akta prokuratorów z tychże prokuratur omówiono wyniki badań akt przeprowadzonych dotychczas i ustalono dalsze postępowanie mające na celu podjęcie działań procesowych w tych przypadkach, w których zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego są one jeszcze prawnie skuteczne.    Ustalono jednocześnie, że akta sprawy dotyczące zabójstwa trzyosobowej rodziny Romów w Nowej Soli w dniu 19 czerwca 1991 r. będą analizowane w Prokuraturze Krajowej osobiście przez dyrektora Biura Postępowania Przygotowawczego.    Przeprowadzona analiza stanowić będzie podstawę kolejnych działań w tej oraz innych sprawach opisanych w artykule, w których zgodnie z ustaleniami przyjętymi na naradzie zostały już podjęte inne działania.    Na kanwie artykułu redaktora Piotra Głuchowskiego pan poseł postawił mi trzy następujące pytania:    1. Dlaczego sądy, w sprawach o podobnym stanie faktycznym, wydają tak rozbieżne orzeczenia?    2. Jakie są powody zawieszenia spraw bez wyczerpania wszystkich możliwości, które stwarza Kodeks postępowania karnego?    3. Czy korupcja w wymiarze sprawiedliwości jest rzeczywistym czy sztucznym, wymyślonym przez media problemem?    Pierwsze z nich skierowane powinno być do władzy sądowniczej, gdyż wymiar sprawiedliwości realizują niezawiśli sędziowie. Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania karnego organy postępowania kształtują swe przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Dlatego też w sprawach o podobnym stanie faktycznym mogą zapadać różne, a nawet rozbieżne orzeczenia. Mogą one wynikać głównie z ustalonych przez sąd okoliczności popełnienia przestępstwa, które mogą wpłynąć na treść wyroku w kierunku jego łagodzenia lub obostrzenia. Mogą też być wynikiem różnego poziomu tych czynników, w oparciu o które sąd swobodnie ocenia materiał dowodowy.    Kwestię podniesioną przez pana posła w drugim pytaniu reguluje art. 22 § 1 Kodeksu postępowania karnego, który stanowi, że jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania, a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego albo nie może on brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby, postępowanie zawiesza się na czas trwania przeszkody.    Za taką przeszkodę doktryna uznaje m.in. przedłużającą się niemożliwość przesłuchania w sprawie istotnego dla oceny stanu faktycznego świadka.    W sprawie, na kanwie której pan poseł zgłosił interpelację, Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 24 stycznia 1996 r. w sprawie II Akr 190/95 uznał, że ˝niezbędnym jest ponowne przesłuchanie świadka Sandryno Laskowskiego co do rozpoznania przez niego Aleksandra Gwoździa w dniu 19 czerwca 1991 roku podczas stwierdzonego przez świadka wskazania trzem podejrzanym domu Waldemara Huczki w Nowej Soli˝. Właśnie ta okoliczność stanowiła podstawę zawieszenia postępowania przez prokuratora okręgowego w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 29 grudnia 1997 r. Niezależnie od zawieszenia postępowania, w oparciu o art.22 § 3 Kodeksu postępowania karnego Prokuratura Okręgowa w Zielonej Górze podejmowała czynności mające na celu zabezpieczenie dowodów rzeczowych. Do czasu podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowania w dniu 29 grudnia 1997 r., jak również po jego zawieszeniu, Prokuratura Okręgowa w Zielonej Górze podejmowała szereg czynności dla ustalenia miejsca pobytu świadka.    W toku badania akt w Prokuraturze Krajowej zostanie również sprawdzone, czy podejmowane w tym zakresie czynności były wystarczająco intensywne.    Odnosząc się do trzeciego pytania, mogę stwierdzić, że korupcja w wymiarze sprawiedliwości - podobnie jak w innych instytucjach - stanowi niewątpliwie realne zagrożenie i nie jest problemem sztucznym, wymyślonym przez media.    Istotne jest, że każda informacja o korupcji wśród sędziów lub prokuratorów jest wnikliwie sprawdzana, a w przypadku jej potwierdzenia prowadzone jest postępowanie karne.    Z poważaniem    Minister    Hanna Suchocka    Warszawa, dnia 3 grudnia 1999 r.